BDSM-winkel krijgt forse tik door coronacrisis

Sekswinkel (18 apr 2020)

Terwijl de vraag naar seksspeeltjes, vibrators en lingerie fors is toegenomen de laatste weken, lijken de BDSM-winkels klappen te krijgen door de coronacrisis. Dat zegt Ron Heuts, de eigenaar van erotische winkel Your Lifestyle in Heerlen.

“Ik heb veel klanten die in clubs werken. Die kopen bij mij mij hun materiaal”, zegt Heuts. “Maar alles is gesloten. Parenclubs, de normale clubs, massagesalons. Alles is dicht. Er is nu nergens vraag naar.” Normaal gezien heeft Heuts een paar honderd vaste klanten, maar nu komt niemand meer.

De afgelopen weken was vaker in het nieuws te lezen dat de verkoop van seksspeeltjes gestegen is sinds het begin van de coronacrisis. Veel binnen zitten, leidt tot allerlei vormen van huiselijk vermaak, zou de verklaring zijn. Maar dat geldt niet voor de SM-markt, zegt Heuts. “Mijn omzet is gedaald tot bijna nul. Juist omdat iedereen thuis zit.”

Heuts heeft ook veel particuliere klanten, vooral uit België en Duitsland, maar die komen ook niet meer. “Mensen zijn hun anonimiteit kwijt. Ze zitten de hele dag samen thuis. Ik heb vaak klanten waarvan de partner niet weet dat ze hier kopen en die komen nu niet meer

De coronacrisis kon voor Ron niet op een slechter moment komen. Over vier weken moet hij zijn winkel verhuizen. Een maand zonder inkomsten houdt hij nog wel vol, maar langer niet. En dan duikt meteen het volgende probleem op voor de Heerlense BDSM-winkel: de anderhalve meter-samenleving. “Bij BDSM kom je een heel stuk dichterbij.”

1Limburg

Meesteres Donna geeft mannen een make-over tot vrouw

Meestal zijn ze niet zo happig op camera’s in een bordeel. Maar bij Paradise Club waren we van harte welkom. Meesteres Donna wil graag haar travestie boudoir laten zien en Ron zit al bijna 40 jaar in het vak en heeft iedereen over de vloer gehad in dit privéhuis. Van politici tot bouwvakkers, van BN’ers tot zakenmensen.

Voor meesteres Donna is niets te gek. In haar travestie boudoir kunnen mannen zich laten omtoveren tot vrouw. ‘Sommige willen sexy, anderen weer netjes. Wimpers, nagels, hakje aan, alles kan’, zegt Donna. ‘Soms hebben de mannen een fetisj, willen ze graag mooie kousen dragen of jarretels, maar een drankje aan de bar in een jurk kan ook. Dat vinden ze dan ook wel weer heel spannend, dat anderen hen zo kunnen zien.’

Als meesteres geeft Donna haar klanten de mogelijkheid om alle controle even los te laten. ‘Het zijn vaak mannen met drukke banen, gezag, dan is het fijn om even iets niet te hoeven bepalen. Ze kunnen hier dan in een jurkje en mooie hakken aan het Andreaskruis hangen bijvoorbeeld. Dan bind ik ze vast aan handen en voeten en kunnen ze geen kant op. Gewoon even niets hoeven’, vertelt meesteres Donna.

De bezoeken aan Donna gebeuren niet altijd in het geheim. ‘Soms weet de vrouw des huizes ervan en gunt ze het haar man om dit te doen. Ik heb ook een keer een bloemetje gekregen van een vrouw. Ze zijn dan dankbaar dat hun man bij mij terecht kan.’

Voor Ron (niet zijn echte naam red.) is de Dag van de betaalde liefde een bijzondere dag. Sinds begin jaren tachtig van de vorige eeuw is hij al actief in de seksbranche. Hij heeft een mannenclub gehad, voor mannen door mannen en doet aan SM. ‘Heel veel jongens hebben in de puberteit wel eens intiem contact met elkaar gehad. Volgens mij heeft ieder mens wel latente homoseksuele gevoelens.’

Onder de clientèle heeft hij timmermannen, boekhouders, politici, BN-ers. ‘En natuurlijk veel getrouwde mannen. Ik mag vanwege de discretie natuurlijk geen namen noemen’, zegt hij met een fijn lachje, ‘maar geloof me er zaten heel veel bekenden tussen’. En dat moet strikt geheim blijven. ‘Ik heb eens gezegd als er bij ons in de club waar ik nu werk een klant zou overlijden, dan kleden we hem aan, zetten hem een hoed op en zetten we hem op een stoeltje bij een brug in Den Haag, dan is hij in ieder geval niet in een bordeel gevonden’, zegt hij lachend.

‘Het is een leuk vak, ik kan er boeken over volschrijven en misschien ga ik dat ook nog wel doen, maar dan wel discreet natuurlijk,’ besluit hij.

OmroepWest

Vijftig tinten pijn

Zeven Vlamingen op tien fantaseren over zweepjes en handboeien in de slaapkamer. Nochtans stuiten koppels die hun sadomasochistische fantasieën uitleven nog altijd op onbegrip. Zijn ze psychisch ziek?

Stelt u zich de volgende situatie voor. U bent een man en u bevindt zich in de onderzoeksruimte van een laboratorium. U heeft net een lichte elektrische schok gekregen en hebt vervolgens plaatsgenomen voor een tv waarop een pornofilm speelt. Uw lichaam hangt vol kabels: elektroden op uw borst en aan uw vingertoppen houden uw hartslag en huidgeleiding in de gaten. Op uw penis zit een sensor die uw seksuele opwinding meet. Aan uw arm zit een snoer vast dat rechtstreeks verbonden is met een elektrische stimulator.

Boven het tv-scherm lichten drie lampjes op in willekeurige volgorde. Het eerste lampje kondigt aan dat er 60 procent kans is dat u een elektrische schok zal krijgen. Brandt het tweede lampje, dan is er ook 60 procent kans dat u een schok krijgt. Maar als u een behoorlijke erectie hebt, ontsnapt u aan die schok. Het oplichten van het derde lampje heeft geen gevolgen.

Bijna de helft van de mannen droomt ervan zijn sekspartner te slaan tijdens het vrijen Het klinkt als een bizar erotisch kortverhaal. In werkelijkheid is het een psychologisch experiment dat David Barlow in 1983 uitvoerde aan de staatsuniversiteit van New York. Samen met zijn collega’s onderzocht hij hoe zijn twaalf proefpersonen reageerden op dit beangstigende experiment. Zoals verwacht waren de proefpersonen bang voor de pijnlijke schok. Maar: dat stond hun seksuele opwinding niet in de weg. Integendeel. Zagen de mannen lampje één branden, dan hadden ze een grotere erectie dan bij lampje drie – waarbij ze zonder gevaar voor een schok naar de pornofilm konden kijken. Bij lampje twee was de erectie het grootst.

Het resultaat weersprak de toen heersende opvatting dat angst lust de kop indrukt. Barlow speelt een twijfelachtige rol in het seksonderzoek. Tot zijn wetenschappelijke
interesses behoorde ook de ‘therapie’ voor homoseksuelen. Toch toont zijn studie aan dat niet alleen positieve gevoelens met seksuele opwinding verweven kunnen zijn. Ook vrees en spanning kunnen in de juiste context stimulerend werken.

Voor sommigen is het spel van macht, onderwerping en pijn een vast bestanddeel van hun seksualiteit. Zo ook voor Luna. ‘Fantasieën en ideeën in deze richting had ik vroeger al, maar pas acht jaar geleden heb ik het begrip BDSM leren kennen’, vertelt ze. BDSM omvat verscheidene seksuele voorkeuren, die gewelddadig, bijna brutaal lijken. Veel van de praktijken zijn ogenschijnlijk in tegenspraak met liberale waarden als zelfbeschikking en gelijkberechtiging.

Mannen of vrouwen slaan hun partner met een zweep, boeien of knevelen hen of wurgen hen tot ze net niet stikken. Ze sluiten hun partner op in een metalen kooi en kwellen hen op gevoelige plekken met wasknijpers of weigeren hen een orgasme te bezorgen. ‘BDSM is altijd gebaseerd op wederzijdse toestemming’, zegt Luna. De ‘dom’ of dominante spelpartner kan zich niet naar eigen goeddunken afreageren op zijn slaaf of ‘sub’.

Toegelaten is alleen datgene waarover beiden het eens zijn. In die zin lijkt BDSM een erotisch rollenspel. Sadomasochistische verhoudingen blijven vaak beperkt tot de slaapkamer. Daarbuiten kunnen de partners even liefdevol met elkaar omgaan als andere koppels, en evenveel vertrouwen en gelijkheid koesteren.

Luna zelf beschouwt zich als dom noch als sub. Ze noemt zichzelf een ‘switch’ omdat ze na elke sessie opnieuw beslist of ze eerder de actieve of passieve rol wil spelen. ‘Meestal is het na korte tijd duidelijk wie van beiden de overhand heeft’, grijnst ze. Op BDSM stuitte ze voor het eerst in het boek De keuze van de kwelling van Kathrin Passig en Ira Strübel, dat ze destijds ontleende bij de plaatselijke bibliotheek. ‘Aan de balie liep ik een beetje rood aan. Ondertussen schaam ik me er helemaal niet meer voor’, vertelt Luna. Ze werkt voor een marketingbureau en volgt daarnaast een master in de sociologie.

Als er onverwacht bezoek voor de deur staat, hoeft ze haar zweepje of touwen niet langer te verstoppen. Haar naaste familieleden en vrienden heeft ze over haar voorliefde verteld. Niemand reageerde afwijzend. Voor een stuk heeft dat ongetwijfeld te maken met de kosmopolitische stad Berlijn, waar ze woont. Daarnaast lijkt de aanvaarding van ongewone seksuele voorkeuren de voorbije jaren te zijn toegenomen, onder meer dankzij de bestseller Vijftig tinten grijs, die inmiddels ook verfilmd is en tien miljoen kijkers trok. Nochtans reageerde de BDSMscene zelf eerder met afkeer.

Het drieluik Vijftig tinten heeft ervoor gezorgd dat BDSM bespreekbaar werd voor een groot publiek, staat ook in het onderzoek van Jantien Seeuws (Universiteit Gent) dat in 2013 werd gepubliceerd. ‘Maar het bevestigt tegelijk het eenzijdige beeld dat veel mensen al hadden van BDSM-relaties. Het cliché wil dat iemand aan BDSM doet omdat hij allerlei traumatische zaken meegemaakt heeft en nu de actieve positie wil innemen in een typische d/s-relatie, waarbij de dom uiteraard de man is.

Ik heb de afgelopen twee jaar veel liefdesverhalen gehoord, maar geen enkel met een perfecte, intelligente, succesvolle en aantrekkelijke meester tegenover een jonge, idyllische deerne zonder ruggengraat in de hoofdrollen. De boekenreeks zorgt er misschien voor dat Vlaanderen even experimenteert met pluimpjes, handboeien en een sporadisch rollenspel, maar vermoedelijk zal die hype de meeste mensen niet aanzetten tot BDSM zoals de respondenten van mijn onderzoek het vaak levenslang beleven. Mensen die BDSM ervaren als een deel van zichzelf hebben geen Vijf tig tinten nodig om dat te ontdekken. Al vinden ze dankzij het boek misschien sneller de weg naar het BDSM-leven.’

Tussen lust en geestesziekte

Lange tijd was het heel anders gesteld met de maatschappelijke acceptatie van zulke fantasieën. De Oostenrijkse psychiater Richard von Krafft-Ebing beschreef in 1886 als eerste twee psychische stoornissen die hij ‘masochisme’ en ‘sadisme’ noemde – refererend aan de schrijvers Leopold von Sacher-Masoch en Markies de Sade. In de schier eindeloze beschrijvingen van geweld van De Sade herkennen de meeste BDSM-aanhangers zich nauwelijks. Krafft-Ebing had ook een idee over de oorzaak van sadisme.

‘De actieve rol van de man, zijn opgave om de vrouw te veroveren, kan onder ziekmakende omstandigheden een verlangen naar onbegrensde onderwerping worden.’ Voor de tegenpool had hij een bijzonder twijfelachtige verklaring bij de hand: ‘De geslachtelijke onderwerping’ zou de basis vormen (…) ‘waaruit de hoofdwortel van het masochisme ontspruit’, schreef hij in zijn belangrijkste werk Psychopathia sexualis.

Ook de psychoanalyse beschouwde sadisme en masochisme in de eerste plaats als ziektefenomenen. Zo zag Wolfgang Berner traumatische ervaringen in de kindertijd als oorzaak van sadistische driften. In het bijzonder een ‘speels-agressief plagen’ (‘teasing’) door de moeder. De meeste van deze psychoanalytisch georiënteerde verklaringen zijn gebaseerd op meldingen van BDSM-aanhangers die in psychiatrische behandeling waren.

De mogelijkheid dat sadomasochistische praktijken ook gezond kunnen zijn en in onderling overleg uitgeleefd worden, wordt zo van tevoren uitgesloten. BDSM-verlangens komen vaker voor dan gedacht. Dat is tenminste het resultaat van een online enquête uit 2014 van de Canadese psycholoog Christian Joyal van de universiteit van Québec
in Trois-Rivière. 44 procent van de bevraagde mannen en 24 procent van de vrouwen hadden er minstens al één keer over gefantaseerd een andere persoon tijdens een vrijpartij te slaan.

Over dagdromen met handboeien rapporteerde bijna de helft van de 1.500 deelnemers. Ongeveer 3 op de 10 bevraagden hadden zich al een keer voorgesteld tot seks te worden gedwongen. In de meeste gevallen bleef het bij fantasie – wat in gedachten opwindend is, hoeft dat niet in het echte leven te zijn. Het aantal actieve sadomasochisten valt veel kleiner uit. De Australische onderzoeker Juliet Richters (universiteit van New South Wales, Sydney) voerde in 2008 een representatieve steekproef uit bij 20.000 van haar landgenoten.

Een kleine 2 procent meldde in het voorbije jaar BDSM te hebben beoefend. Bij hetero’s was het percentage kleiner dan bij homo- en biseksuelen, bij mannen wat hoger dan bij vrouwen. De proefpersonen kregen ook vragen over mogelijke angsten en problemen met seksualiteit. Daarover konden de onderzoekers bij de BDSM-fans geen opvallende zaken vaststellen. De mannelijke sadomasochisten meldden zelfs minder psychische stress te hebben dan de andere deelnemers.

Bevragingen in Nederland en België leveren andere cijfers op, die onderling ook nog eens sterk verschillen. Een enquête uit 2006 van Rutgers Nisso Groep bij 4.000 Nederlanders suggereert dat 7 procent ‘wel eens’ aan SM-seks doet. 14 procent van de BDSM-fans in Nederland is ooit in behandeling geweest bij een psycholoog, psychiater of seksuoloog vanwege die BDSM-voorkeur, zo blijkt dan weer uit een studie van Ateno in opdracht van de overheid uit 2015.

In Vlaanderen geeft ‘slechts’ 0,9 procent in een studie van de Universiteit Gent toe aan SM of bondage te doen. Een bachelorproef van Habiba Saebu (Universiteit Tilburg) gaat in op de vraag of de fans van BDSM bepaalde persoonlijkheidskenmerken gemeen hebben. Daarvoor gebruikt Saebu het populaire model van de ‘Big Five’. De 900 ondervraagde sadomasochisten bleken gemiddeld gewetensvoller, extraverter, minder neurotisch en opener voor nieuwe ervaringen dan mensen die het bij huis-, tuin- en keukenseks hielden. Alleen op het gebied van verdraagzaamheid, waar anderen helpen toe behoort, leek de controlegroep het iets beter te doen.

Sensatiezoekers Van enige psychische stoornis lijkt dus geen sprake. Maar de vraag blijft: waarom verlangen veel mensen naar een seksualiteit vol actie, met handboeienspelletjes, pijn en onderwerping, terwijl anderen tevreden lijken met het klassiekste standje uit het handboek seksuele voorlichting? Mogelijk hangt dat samen met het zoeken naar sensatie – ook een persoonlijkheidskenmerk.

De Amerikaanse psycholoog Marvin Zuckerman (University of Delaware,VS) gaat ervan uit dat ieder mens zich bij een bepaald fysiologisch opwindingsniveau het lekkerst voelt. Bij sommigen onder ons ligt dat punt erg laag: geef hen een fris pilsje en een spannende detective op tv en ze zijn tevreden. Anderen vervelen zich dan dood. Deze ‘high sensation seekers’ proberen volgens Zuckermans theorie hun optimale opwindingsniveau te bereiken via gevarieerde en intensieve ervaringen – bijvoorbeeld met agressieve muziek of extreme sport. Of nog: met ongewone seksuele praktijken.

Sociaal psycholoog Erich Witte van de Universität Hamburg heeft dat vermoeden empirisch getest. Daarvoor rekruteerde hij vrijwilligers via een advertentie in een SM-tijdschrift en liet hij hen een aantal vragenlijsten invullen. Wat bindingsstijl en relatietevredenheid betreft, kon Witte geen verschil ontdekken tussen de BDSM’ers en een controlegroep. Ook van traumatische ervaringen in de kindertijd maakten ze niet vaker gewag. Het enige onderscheid: ze neigen daadwerkelijk eerder tot sensatie zoeken, en ze hielden van nieuwe en opwindende ervaringen.

Die opwinding heeft impact op hun hormoonspiegel. Dat blijkt uit een studie uit 2008 van de Amerikaanse psycholoog Brad Sagarin (Northern Illinois University in DeKalb). Zijn onderzoeksteam bezocht een BDSM-party en wierf proefpersonen onder de aanwezige gasten. Aan de 58 vrijwilligers werd gevraagd voor en na hun seksuele avonturen diverse speekselmonsters af te staan. Een analyse van die stalen maakte duidelijk dat BDSM-party’s de cortisolspiegel duidelijk de hoogte in jagen.

Cortisol is een boodschapperstof die het lichaam afscheidt bij stress, zoals voor een bezoek aan de tandarts of bij een parachutesprong. Dat gold overigens alleen voor de subs, de onderworpen partners. Bij de dominante partner bleef het cortisolniveau hetzelfde – vermoedelijk omdat die de touwtjes in handen had en de situatie dus als beheersbaar ervoer. Veertig minuten na het einde van het treffen daalde de cortisolspiegel van de subs weer. Tegelijkertijd meldden de deelnemers zich nu dichter bij hun spelpartner te voelen.

Het internationaal erkende classificatiesysteem ICD-10 voert sadomasochisme zoals vroeger weer op als een stoornis – in hetzelfde rijtje als pedofilie en exhibitionisme. Het Amerikaanse diagnosehandboek DSM staat sinds 2013 de diagnose ‘parafiele stoornis’ alleen nog toe als de betrokkene lijdt onder zijn fantasieën of anderen schade toebrengt. Sindsdien geldt BDSM met wederzijdse instemming nog wel als van de norm afwijkend, maar kan het niet langer als stoornis worden gediagnosticeerd. Daarvoor was het volgens de Amerikaanse wet nog mogelijk om ouders het zorgrecht voor hun kinderen te ontnemen als er aanwijzingen voor BDSM waren.

Toch zit er aan BDSM-romans als Vijftig tinten grijs nog een smet als zouden zulke praktijken aanstootgevend, gestoord of pervers zijn. Dat is ook een probleem voor de psychotherapie. ‘Als patiënten over hun voorliefde voor BDSM vertellen, denken veel therapeuten dat een eventueel aanwezige depressie zal milderen als ze stoppen met BDSM’, stelt gedragstherapeut Gabriel Wichmann. Volgens hem is het erg moeilijk om een therapeut te vinden die hun seksualiteit niet onnodig problematiseert.

Wichmann draait het om. Het zwaartepunt ligt in zijn praktijk op BDSM, homoseksualiteit en trans-identiteit. ‘De meeste van mijn patiënten gaan op een heldere en afgewogen manier om met BDSM. Ze komen vaak wegens heel andere problemen, maar willen dit thema niet uit de therapie bannen omdat seksualiteit nu eenmaal bij het leven hoort.’ Als er een specifiek BDSM-probleem is, zal de patiënt dat meestal zelf aankaarten. ‘Zelfzorg is bij de meeste stoornissen belangrijk, en wat dat betreft vormen BDSM-aanhangers geen uitzondering’, meent Wichmann. ‘Dat zet zich natuurlijk verder in bed: doe ik dit nu omdat ik het zelf fijn vind of om mijn partner een plezier te doen? Hoe stel ik mijn persoonlijke grenzen?’

Over thema’s als consensus en grenzen stellen wordt ook in de BDSM-community gediscussieerd. Veel praktijken kunnen gevaarlijk zijn als ze onachtzaam worden uitgevoerd. Zweepslagen kunnen blijvende littekens met zich meebrengen, slecht uitgevoerd knevelen kan leiden tot blessures en zenuwbeschadigingen. Wurgspelletjes kunnen in het ergste geval dodelijk zijn. In Nederland zegt 14 procent van de BDSM-adepten bijvoorbeeld al eens een arts te hebben bezocht wegens verwondingen of blessures.

‘Wie handboeien gebruikt, zou daar een cursus over moeten volgen’, waarschuwt Luna. Je vooraf informeren is inderdaad belangrijk. Veel BDSM’ers spreken voor het spel een safe word af – een codewoord waarmee de onderdanige partner de sessie op elk moment kan afbreken als het hem of haar te veel wordt. ‘Ik speel het liefst met mensen bij wie ik geen safe word hoef te gebruiken’, vervolgt Luna. ‘Als het zo ver komt, is er vooraf al iets misgelopen in de communicatie.’

Volgens een bekend basisprincipe zou BDSM altijd veilig, met gezond verstand en met wederzijdse instemming moeten worden bedreven. Luna is daar sceptisch over: ‘Niets is volledig zeker.’ We kunnen de gevolgen van onze handelingen niet altijd overzien. ‘Belangrijker is de risico’s goed af te wegen. Meestal werkt het heel goed.’ Al heeft ze zelf ook al nare ervaringen. ‘Als er heet kaarsvet over je rug druppelt, pas dan op dat je de wiek niet uitdooft! Dat geeft sporen die je drie jaar ziet.’

Zulke tips staan in geen enkel boek. Luna raadt beginners aan om samen met andere BDSM-geïnteresseerden samen het milieu te verkennen en een netwerk te vormen. ‘Zelfs in kleine steden bestaan er ondertussen cafés waar liefhebbers elkaar treffen, zegt ze. ‘Er is wel een beetje lef voor nodig. Veel nieuwelingen zijn bang achteraf door anderen herkend te worden.’ Maar zij heeft geleerd: ‘De mensen die daar zitten, voelen hetzelfde als jij!’

EOSwetenschap

‘Ongewone’ seksuele verlangens zijn meestal helemaal niet ongewoon

De gemiddelde mens is eigenlijk best wel kinky, aldus Canadees onderzoek.

Geen wonder dat het boek 50 Shades of Grey zo’n enorm succes was. Het ging er niet om dat sommige mensen het tegen beter weten in oprecht een goed geschreven verhaal vonden, of dat het bepaalde bizarre doch fascinerende taboe’s bespreekt: het boek bevat beschrijvingen van seksuele acties die heel veel mensen gewoon oprecht ontzettend geil vinden en graag zelf zouden willen uitvoeren. Recent onderzoek heeft namelijk aangetoond dat een verlangen naar ‘ongewone’ seksuele activiteiten als BDSM waarschijnlijk helemaal niet ongewoon is, maar juist doodnormaal.

Dit onderzoek is uitgevoerd door een aantal Canadese onderzoekers van de University of Quebec en het Philippe Pinel Institute of Montreal. De onderzoekers hebben 1040 mensen uit de provincie Quebec gevraagd in hoeverre ze verlangen voelen naar bepaalde ongewone seksuele activiteiten, alsmede hoe vaak ze deze activiteiten al eens hebben uitgevoerd.

Er zijn acht verschillende activiteiten waar naar gevraagd werd, namelijk fetisjisme; travestie; voyeurisme; exhibitionisme; frotteurisme (je geslachtsdelen tegen een nietsvermoedende vreemde aan drukken); masochisme; sadisme; en pedofilie. Dit soort activiteiten staat ook wel bekend als parafilie: een verzamelnaam voor alle seksuele fantasieën en gedragingen die afwijken van wat over het algemeen als normaal gezien wordt. Dit gaat dus zowel om onschuldige dingen als BDSM en allerhande fetisjen als om extreme zaken als bestialiteit, necrofilie, pedofilie en verkrachting. (De acht categorieën die onderzoekers onderscheidden is slechts een kleine greep uit een hele lange lijst).

Grafiek op basis van de data van Loyal en Carpentier waarin per geslacht de verhoudingen te zien zijn tussen de percentages respondenten die aangaven een bepaald verlangen te hebben (N=565, N=475).

Er is dus eigenlijk maar weinig wat binnen de marges van ‘normaal seksueel gedrag’ valt: normaal gaat puur en alleen om consensueel voorspel en (orale) seks tussen volwassenen in een huiselijke privésfeer. Dat terwijl eerdere onderzoeken hebben laten zien dat erotische fantasieën zich eigenlijk zelden enkel binnen deze marges bevinden; zo fantaseert de meerderheid van de mannen en vrouwen soms of regelmatig over BDSM-achtige scenario’s, al dan niet met zichzelf in een hoofdrol. (Overigens hoeft BDSM niet altijd seksueel te zijn).

Maar ergens over fantaseren betekent natuurlijk nog niet dat je bepaalde activiteiten ook daadwerkelijk zou willen uitvoeren. Het is perfect mogelijk om te masturberen terwijl je denkt aan een bebaarde man in een rokje die gespankt wordt door een hermafrodiet in dierenpak in de IKEA, zonder dat je zelf die man of die hermafrodiet bent, en zonder dat je dit scenario graag werkelijkheid zou willen maken. Mede daarom hebben de Canadese onderzoekers niet gevraagd naar de fantasieën van mensen, maar naar hun daadwerkelijke verlangens en acties. Daarnaast hebben ze ook gevraagd naar dingen als leeftijd, sekse en religieuze achtergrond; en of ze een vaste partner hebben, of ze in hun jeugd misbruikt zijn en hoe tevreden ze zijn met hun seksleven, opdat eventuele interessante correlaties ontdekt konden worden.

Uit de onderzoeksresultaten blijkt dat bijna de helft van de mensen verlangen voelt naar het uitvoeren van minstens één van deze seksuele activiteiten, en dat een derde van de mensen een dergelijke activiteit al eens heeft uitgevoerd. Voyeurisme was het meest populair, gevolgd door fetisjisme, exhibitionisme, frotteurisme en masochisme. Mannen vinden vooral voyeurisme en frotteurisme aantrekkelijker dan vrouwen dat vinden, terwijl vrouwen significant meer zien in masochisme.

Grafiek op basis van de data van Loyal en Carpentier waarin per geslacht de verhoudingen te zien zijn tussen de percentages respondenten die aangaven een bepaald verlangen te hebben (N=565, N=475).

Een ander interessant onderzoeksresultaat is dat er geen link lijkt te bestaan tussen misbruikt zijn en BDSM, maar wel tussen BDSM en een gelukkig seksleven; mensen die aan bondage, sadisme of andere machtsspelletjes doen, gaven vaker dan gemiddeld aan erg tevreden te zijn over hun seksleven.

De onderzoekers hebben hun respondenten ofwel telefonisch benaderd ofwel digitaal, om zoveel mogelijk verschillende mensen te kunnen ondervragen. Mensen bleken via de telefoon minder geneigd om ongewone verlangens toe te geven dan online, waarschijnlijk omdat het persoonlijker is en daarom moeilijker om aan een wildvreemde toe te geven dat je geilt op ballonnen, voeten of het laten zien van je geslachtsdeel aan toevallige voorbijgangers. Het is daarom ook mogelijk dat de eigenlijke percentages hoger liggen dan de percentages in het onderzoek, aangezien misschien niet iedereen even eerlijk is geweest. (Overigens is het net zo goed mogelijk dat exact het tegenovergestelde aan de hand is, aangezien mensen die überhaupt mee willen doen aan een onderzoek als dit opener zijn wat betreft hun seksuele voorkeuren en wellicht ook meer open staan voor ongewone ervaringen.)

Enfin, mogelijke onderzoeksbiases terzijde en aangenomen dat het Canadese volk niet stiekem veel kinkier is dan de rest van de wereld, betekent dit dat het misschien tijd wordt om te herzien wat het betekent om ‘normale’ seksuele verlangens te hebben. Dat seks consensueel moet zijn en tussen volwassenen (of twee tieners, vooruit) behoeft geen argumentatie, maar dat dit maar twee mensen zijn, dat het in een privésfeer plaatsvindt en per definitie niets te maken heeft met fetisjisme en BDSM sluit duidelijk niet aan bij wat mensen echt doen of graag zouden willen doen.

En waarom zouden we ook niet kunnen herdefiniëren wat normale seks betekent? We hebben het al eerder gedaan, zo schrijven ook de onderzoekers: “De meest ‘normale’ seksuele fantasie is tegenwoordig zowel bij mannen als bij vrouwen orale seks, terwijl dit door Krafft-Ebing (een bekende 19e-eeuwse psychiater) als walgelijk en een voorbeeld van pathologisch masochisme werd gezien.”

Zowel de psychologie als de maatschappij heeft door de eeuwen heen verschillende opvattingen van wat normaal en abnormaal is gekend, en van wat wenselijk en onwenselijk is. De tijd is duidelijk aangebroken om meer open te zijn over ogenschijnlijk atypische kinks en seksuele voorkeuren, want ze zijn veel voorkomender dan veel mensen denken. Het is niet alleen dit onderzoek dat dit laat zien, maar ook dingen als 50 Shades of Grey, die minstens zo veelzeggend zijn. Wij mensen zijn diep van binnen gewoon allemaal kinky pervs, of we dat nu beseffen of niet.

VICE

Vlaamse godsdienstlerares (38) en moeder van drie houdt er geheim leven als SM-seksslavin op na: “Verslaafd aan orgasmes, steek ik mijn kop in het zand”

Twee héél verschillende werelden komen samen in Katarina H. (38), godsdienstjuf, gehuwde moeder van drie én SM-slavin. In het boek ‘Bovenal bemin één meester’ beschrijft ze hoe ze in de ban geraakte van keiharde SM. Diezelfde Vlaamse vrouw moet in de godsdienstles aan tieners vertellen hoe liefde en seksualiteit onlosmakelijk verbonden zijn. «Soms voel ik me een verrader. Maar het leven zit niet zo eenvoudig ineen als we mekaar willen laten geloven».

Te koop bij Bol.com

«Ze moesten eens weten waar ik gisterenavond zat». Met dat gevoel stapt Katarina H. wel eens over de speelplaats van de katholieke school waar ze in het middelbaar godsdienst geeft, terwijl ze nog spierpijn heeft na een date met haar ‘Meester’ de avond voordien. Twee jaar al spreekt ze met hem af. «De dag dat dit uitkomt, ben ik mijn job kwijt. Gelukkig heb ik tijdens het lesgeven geen tijd om na te denken. En de god in wie ik geloof is begripvol».

Vijftien jaar deelde ze lief en leed met haar man, toen ze twee jaar geleden een flirt had met een vriend. Het bleef bij kussen, maar Katarina was een grens voorbij. «Ik kon niet terug naar mijn brave leventje. Ik wou weten wat het was: seks met een andere man – ook al was ik gelukkig met mijn relatie. Alleen is mijn man de rust zelve, terwijl ik hoogtes en laagtes ken en nood heb aan uitdaging. ‘Zie maar dat je niet in de klauwen valt van een meester’, zei een vriendin aan wie ik had toevertrouwd dat ik me had ingeschreven op een datingsite. Maar ik zocht juist zo’n man en niet een klassieke buitenechtelijke relatie. Ik had al lang fantasieën waarin ik me willoos liet gebruiken. Ik wilde dat eens uitproberen, zodat ik me niet tot het eind van mijn dagen moest afvragen hoe dat is».
Zelfs porno had ik nooit gekeken. Ik heb meermaals mijn schaamte moeten overwinnen. Zo werd ik uitgebreid gekeurd, voor hij zijn kleren uitdeed. In het dagelijkse leven ben ik wat dominant, maar dit deed net mijn onderbuik smeulen. Ik ontdekte dat ik niet alleen die fantasieën had, maar ook echt bevrediging vind in onderwerping en vernedering. Soms deed het pijn. Maar ik werd beloond met orgasmes, intenser dan ooit. Al die eerste keer voelde het als thuiskomen. De grote ontdekking: dit is mijn seskualiteit.»

Geheime hobby

Voor de buitenwereld bleef ze godsdienstlerares, echtgenote en moeder van drie. Tijdens geheime afspraakjes gaat ze voor de pure lust. «In rendez-vous-huizen kreeg ik hoerenschoentjes en speeltjes, ik leerde zelfs mijn sekspartner delen. Hoe meer ik werd vernederd, fysiek én mentaal, en hoe meer ik dat kon aanvaarden, hoe feller de orgasmes. Ik ontdekte dat ik tot dertig keer op een avond kon klaarkomen. Dan leef je twee dagen in een roes, waarna een dip volgt en je hunkert naar de volgende keer. Verslavend. Ik bezie het als mijn geheime hobby.»

Hoe ze de twee werelden gescheiden kon houden? «Zwijgen en druk bezig zijn. Vroeger deelde ik àlles met mijn man. Om me niet te verspreken, vertelde ik zo weinig mogelijk over verzonnen uitstapjes met vriendinnen. In bed zei ik niets over nieuwe standjes die ik leren kennen had. Ik wou mijn man niet kwetsen. Op de duur spreek je echter ook minder over andere dingen. Dat heeft ons van mekaar verwijderd. Het hielp me te focussen op praktische dingen. Eten maken, de kinderen naar de sportclub brengen, koekjes bakken. Er was een tijd dat ik teveel in gedachten wég was. Ben je weer met je gsm bezig, zegden de kinderen als ik chatte met mijn meester. Nu hou ik mijn slavenkant in bedwang. Komen ze dit ooit te weten, dan denk ik niet dat de kinderen zouden kunnen zeggen dat ik hen verwaarloosd heb. Ze vragen wel eens: «Ben je weer weg mama?». Dat zouden ze ook zeggen als ik naar de cinema ging. Alle drie zitten ze nog op de lagere school. Later zal ik hen zeggen dat we graag geloven in sprookjes waarin je verliefd wordt, trouwt, kindjes krijgt en lang en gelukkig samenleeft. Maar het leven zit soms anders ineen. Ik ga mijn dochters aanmoedigen te experimenteren».
Dàt ze in de verboden vrucht beet, daarover heeft de godsdienstlerares geen spijt. Ze vindt het wel jammer dat ze haar seksuele voorkeuren pas op haar 36ste heeft ondekt. «Op je 18 of 19 kan je nu een partner zoeken die dezelfde voorkeur heeft. Je bouwt een relatie en leven op waarin dat zijn plaats heeft. Als ik nu de SM-slavin in mij de vrije teugels zou geven, zou mijn leven léég zijn. Mijn meester is geen goede man voor mij, hij is alleen uit op eigenbelang. Mijn echtgenoot lijkt wel zijn tegenpool. Hij geeft me alle ruimte. We houden er dezelfde waarden op na. Alles waar ik in geloof zit in mijn wereld als moeder, als echtgenote en leerkracht. Alleen heb ik ontdekt dat lust voor mij niet in de relatie met mijn geliefde zit. De leerlingen zien dat niet aan mij, maar wanneer het in de godsdienstles over liefde gaat, word ik geconfronteerd met mijn verloren onschuld. Het obligate verhaaltje, dat seks niet kan zonder liefde, vertel ik niet meer in de klas. Ik zeg nu dat iedereen het voor zichtzelf moet uitmaken, als je maar respect hebt voor mekaar en eerlijk bent».

Struisvogel

Dat ze toch bezwaarlijk kan zeggen dat ze eerlijk is tegen haar man? Plots volgt een bekentenis. «In het boek, dat vorig jaar al is geschreven, staat dat mijn man van niets weet. Inmiddels heb ik alles opgebiecht. Ik kon niet meer zwijgen. We zitten in volle relatiecrisis. Mijn man neemt het me kwalijk dat ik mijn aparte verlangens nooit uitsprak. ‘Misschien had ik er wel mee ingestemd dat je een meester zocht’. Al vrij snel gaf hij aan dat ik die man terug kon zien. Dat bleek emotioneel toch moeilijker dan gedacht. ‘Laat ons een pauze van twee maanden inlassen’, stelde hij dan voor. Na een maand werd de hunkering bij mij zo groot, dat ik ermee opstond en ging slapen. We hebben thuis geprobeerd ons seksleven om te gooien. Mijn man moet dan in een rol kruipen die hem niet afgaat. Bovendien speelde hij als het ware bij de beginnelingen, terwijl ik vergevorderd was. Dus zie ik mijn meester nu toch opnieuw: twee keer per maand. Het is moeilijker, nu er geen strikte grens meer is tussen mijn gewone en mijn geheim leven. Sinds mijn man het weet, is het besef groot dat wat ik doe, heel fout is en heel erg fout kan aflopen. Ik zet alles op het spel. Ik hoop dat mijn collega’s me nog als mens zien, mocht het ooit uitkomen. Ik duw mijn angsten weg, ze zouden me verteren, en steek mijn kop in het zand zoals een struisvogel».

SM-meesteres Maya slaat alles

Wat bezielt mannen om zich te laten afranselen, te laten kleineren? Over de grond te kruipen en andermans laarzen schoon te likken…?

Maya leeft er in ieder geval goed van. De Rotterdamse is SM-meesteres en ontvangt al vele jaren klanten van diverse pluimage.

Op haar 16e verlaat zij het ouderlijk huis in Maassluis om prostituee te worden. Ze is nu 41 en zit dus 25 jaar in het vak. Dat jubileum wordt gevierd met een boek, getiteld Alles wat God verboden heeft.

“Iemand met een liefdevolle, warme jeugd belandt niet zo snel in de prostitutie. Natuurlijk is er een correlatie.” Ze gaat eerst naar Leeuwarden, dan naar Groningen. “Achter elk raam in Nederland heb ik wel eens gezeten.” Maya verdient goed, soms 2000 gulden op een dag. Sommige klanten vragen al SM-acts van haar en dat doet haar besluiten de overstap te maken. Of, zoals zij treffend in het boek schrijft: “Ik gaf het pijpen aan Maarten”…. “Ik werd eigen baas, volledig onafhankelijk. Een groot verschil met prostituee als je het verdiende geld moet afstaan aan je pooier.” Haar huidige klanten hebben uiteenlopende wensen. Zoals de ‘slaaf’ die het liefst een condoom met zout draagt en droomt van een wattenstaafje gedrenkt in sambal, dat in zijn plasbuis moet worden gestopt.

Of die CEO van een winkelketen die speelt dat hij een kip is. “Hij krijgt dan een hardgekookt ei in zijn anus, tokt en poept hem eruit. Kijk, zo’n man heeft dagelijks een grote verantwoording, hij beslist over veel mensen. Die wil het af en toe loslaten of omdraaien.” Maya heeft nog een andere verklaring voor de aantrekkelijkheid van SM: “Pijn drukt andere problemen weg. Sommige mensen hebben zoveel in hun hoofd, door de SM zijn ze dat dan even de baas.”

De Rotterdamse meesteres ziet zichzelf in die gevallen als een halve dokter.”Heel veel klanten voelen zich na een sessie helemaal weer het mannetje en zijn hun stress kwijt.”

Bestel hier haar boek: Bol.com

Banner en linkenruil

Hoezo gek?

Ik ben toch niet gek?

Hou jij van betalen voor iets wat je niet kan meten of zien? Liever niet? Lees dan even deze onderstaande tekst.

Ik ben al een tijdje op twitter aan het spammen over bannerruil. Maar wat is een banner nu eigenlijk? Een banner is een reclame afbeelding die de bezoekers naar je website leidt. Als je elkaar banners en linken op elkaars website zet, maak je reclame voor elkaar zonder dat het je geld kost. Het is een leuke en goedkope manier om bekendheid te verwerven en traffic (internetverkeer) te genereren.Niet betalen voor google en advertenties en toch reclame

Belangrijk is dat je een website hebt, die je een beetje naar je smaak kan aanpassen. Dit kan een gratis blog zijn of een website met een domeinnaam. Het is handig als je al een beetje kennis hebt over HTML, maar het hoeft niet. Als je gewoon de stukken tekst kopieert en plaatst op de juiste plekken, dan ben je er al. Een simpele link maken is snel gedaan. Als je een banner wilt hebben, zul je wat meer werk moeten doen.

Banner maken

Met paint of een ander bewerkingsprogramma, maak je een aantrekkelijk afbeelding. Op het internet kun je online programma’s vinden die gifjes van jouw afbeeldingen maken. Op deze website bijvoorbeeld kun je bewegende banners maken. En deze website is leuk voor glitterplaatjes. Op beide sites kun je extra tekst toevoegen!

Gangbare formaten voor banners zijn de full banner (468×60 pixels), rectangle (300×250 pixels), leaderboard (728×90 pixels) en skyscraper (120×600 pixels). Zelf gebruik ik een banner van 480 x 66, welke uit te rekken of in te krimpen is op elke webpagina.

www.telefoonmeesteres.nl
 
Eenmaal een banner gemaakt, kun je beginnen met de ruil. Jouw linkpartner gebruikt jouw banner om jouw link op haar of zijn website te zetten. In ruil daarvoor zet je zijn of haar banner op jouw website of blog. Vergeet niet de afbeelding te linken met het desbetreffende website zoals hierboven. 
 
Je kan natuurlijk ook zonder banner aan ruil doen. Dan ruil je alleen de link van je website of blog. Een link zonder afbeelding ziet er zo uit: www.telefoonmeesteres.nl

Leef je helemaal uit!

Jouw website, jouw foto’s, jouw teksten. Zelf ben ik helemaal los gegaan met banners en het resultaat kun je hieronder zien. Lijkt dit jou ook een goed idee? Maak dan ook wat gave banners voor je eigen website en dan kunnen we gaan ruilen!
 
Weet je niet helemaal hoe te beginnen of kom je er niet uit? Ik reageer snel via twitter of mail: telefoonmeesteres @ protonmail.com. De HTML-code van mijn banner kun je hier vinden.
<a href="https://www.telefoonmeesteres.nl/" target="_blank"><img alt="aan de telefoon" border="0" width="" height="" title="durf jij mij te bellen? "src="https://www.telefoonmeesteres.nl/banner-1.gif" width="" /></a></div>

Hoe het ooit allemaal begon

Een kleine anekdote

Alweer een heel aantal jaren ben ik actief als Domina aan de telefoon en in real life. Ik ben op een heel bijzondere manier erin gerold. Eigenlijk ben ik er bewust in gestapt. Het was niet heel vanzelfsprekend dat ik iets met BDSM wilde gaan doen, want ik kende niemand in mijn omgeving die zich er mee bezig hield. Hoe ik er dan toch in kwam is een apart verhaal.

Mannen deugen niet

Mannen deugen niet, was mijn conclusie nadat ik relatie nummer 2 had beëindigd. Na een 5 jaar durend stormachtig samenzijn, kwam ik tot de ontdekking dat mijn “serieuze levenspartner” een graai had gedaan van mijn spaarrekening. Daar was meneer vervolgens vrolijk mee wezen shoppen en had een andere dame overladen met dure cadeaus. Dat ik niet blij was toen ik daarachter kwam, kun je natuurlijk wel voorstellen.

In mijn woede heb ik alle sloten van mijn huis vervangen en vervolgens de bankrekening van meneer leeg getrokken. Een hele boos telefoongesprek volgde, want meneer stond ineens met een onbruikbare bankpas bij zijn hotel. Hetzelfde hotel wat hij geboekt had om zijn nieuwste verovering te kunnen consumeren. Met een lege bankrekening maakte onze Casanova natuurlijk geen goede sier. Dat ik al zijn avonturen in zijn mailbox had kunnen volgen, heeft hij nooit geweten. (Verklap nooit het wachtwoord van je mailaccount, als je een affaire naast je huidige relatie wilt beginnen.) De woede over mijn geschonden vertrouwen was groot. Mijn wraak op deze leugenachtige dief was zoet!

Deze man had dus afgedaan en hoefde nooit meer terug te keren. En dat was niet de eerste man die er een potje van maakte. De echtgenoot uit mijn vorig huwelijk deugde nog minder en was helemaal een verschrikking. Wat had ik van mannen nog te verwachten? Helemaal niets! Ze liegen, stelen, zijn lui of agressief.

 “Mannen deugen niet… zei ik tegen een goede vriendin. Ik begin er nooit meer aan! Dan maar de rest van mijn leven zonder, maar dit werkt niet! zuchtte ik hardop. Jij geen mannen meer….? Ik geloof er niets van!antwoordde mijn vriendin. Deze opmerking stelde mij tot nadenken.

De perfecte man

Okay, okay, helemaal geen man meer is misschien niet haalbaar. Ik ben nu eenmaal een vrouw en ik heb te dealen met mijn vrouwelijke hormonen. En mijn hormonen zijn niet mals. Ze zijn heftig en hard. Ik heb een gezonde libido en ik hou van het liefhebben. Mijn hormonen hebben een voorkeur voor het verkeerde soort man. Het soort man met meer testosteron dan hersens en vaardigheden. Zeg maar gerust: de foute man. En ik moet mijn hormonen toch tevreden zien te houden, want anders gaan ze met mij aan de haal en brengen ze mij weer in problemen met de verkeerde man.

Dus wat te doen? Op zoek naar de juiste man. De perfecte man. Maar hoe ziet voor mij de perfecte man eruit? Ik pakte een leeg A4-tje en maakte een vouw in het midden. Aan de linker kant schreef ik de kenmerken waar de toekomstige man aan zou moeten voldoen. Aan de rechterkant de eigenschappen die absoluut niet wilde zien. Het resultaat was een klein half uur later klaar en ik keek er nog eens goed naar. Wat had ik allemaal opgeschreven? Een aantal kenmerken, eisen en verboden op een stuk papier, en begon mij werkelijk af te vragen waar je een man die hieraan kon voldoen, kon vinden.

Op zoek naar de ultieme slaaf

Want heel reëel gezien, was het nogal wat, wat ik had opgeschreven. Zoals gehoorzaamheid, trouw, dienstbaarheid en “gewoon doen wat ik zeg“. Eigenlijk was ik er van overtuigd dat mannen met al deze eigenschappen niet bestonden. Ja, misschien op Mars ofzo. Totdat ik mij realiseerde dat dit de kenmerken waren voor een slaaf. Na deze ontdekking kwam ik tot de conclusie dat ik toch echt mijn toekomstige levenspartner in de BDSM moest gaan zoeken. En zo begon mijn zoektocht naar de ultieme slaaf.

Hoe deze zoektocht uiteindelijk afliep weten we inmiddels. Ik heb al weer 8 jaar mijn vaste slaaf waarmee ik ook ben getrouwd. En net als in al mijn vorige relaties was ik degene die het huwelijksaanzoek deed. Heel veel dingen in mijn huidige huwelijk doe ik nog precies hetzelfde als in mijn vorige relaties, alleen nu met het verschil dat het ook past bij mijn (onderdanige) levenspartner. En natuurlijk is mijn slaaf niet perfect. Natuurlijk is hij niet 100% onderdanig 24 uur per dag en doet soms ook gewoon heel eigenzinnig zijn eigen ding. Het zou saai worden als hij helemaal perfect zou zijn. Niets om op te fitten of over te mopperen. Saaaaaaaaaaai…!

Wat voor spannende avonturen ik allemaal tijdens de jaren daarvoor heb meegemaakt, zal ik nog weleens een keertje vertellen. Maar dit is in ieder geval het verhaal achter mijn eerste stappen als Domina.

Een pleidooi voor de weifelende onderdanige man

Droom of werkelijkheid?

“Maar tussen droom en werkelijkheid staan wetten in de weg en praktische bezwaren en ook weemoedigheid die niemand kan verklaren en die des avonds komt wanneer men slapen gaat.” Willem Elsschot (1882-1960) 

Zo, ik sla jullie even met een klein stukje literatuur (he, bah, vies!) om de oren. Hoewel ik in het dagelijkse leven ver van boeken wegblijf, is deze zin toch ergens blijven hangen. Hij schijnt ook vaak geciteerd te worden, dus wellicht heb jij hem ook ergens eerder gelezen. En anders: bij deze. Waarom dit citaat best wel populair is, komt omdat het toch vrij herkenbaar is. Iedereen heeft weleens een stille droom gehad, die hij of zij toch maar niet uitvoerde. Want, ja… waarom eigenlijk niet?

Verlangen

Vaak als ik ’s nachts online ben, krijg ik ze weleens in mijn chatroom binnen. Of aan de telefoon. Van die slaafjes, eenzaam en hongerig naar een allesomvattende beleving, Als ze zeker weten dat niemand ze kan horen of zien, dan jagen ze naar de ultieme beleving die al hun wensen en dromen kan bevredigen. Want hun verlangens zijn duister, pervers en niet te begrijpen voor elk weldenkend mens.

Hoelang heb je er al mee rondgelopen? Vanaf welke leeftijd zijn je fantasieën ontstaan? En hoe groot is je verlangen in al die jaren geworden? In het dagelijkse leven doe je een masker op en probeer je aan alle verwachtingen te voldoen die de maatschappij je stelt. Het gaat heel lang goed. Je maakt je opleiding af en je zorgt dat je die baan krijg. Een relatie met een partner mag niet ontbreken en wellicht kom je ook nog aan kinderen toe. En dan, als je alles hebt, biedt zich het grote gapende gat aan; je verlangen. Het verlangen naar datgene wat je in deze maatschappij niet mag verlangen. Overdag zul je nog wel wat afleiding kunnen vinden, maar ’s nachts als niemand kijkt, lig je te woelen in je bed. Want wat zou je toch graag juist dat ene willen beleven…

Kleur bekennen

En ja, wat doe je dan? Je belt of camt heimelijk met een dame die zegt jou te begrijpen en je vertelt al je zielenroerselen. Je bent blij je diepste geheimen met iemand te kunnen delen en je lucht je hart. Iemand die jou begrijpt. Iemand die jou aanvoelt en met jouw fantasie mee wil gaan. Want ja, ooit was dat voor haar ook slechts een fantasie en een verlangen. Maar ergens in haar leven heeft zij een besluit genomen de stap naar de realiteit te nemen. En vanaf de andere kant van de fantasie, haar werkelijkheid,, staat zij jou te woord en reikt zij jou een hand toe.

Want je diepste verlangen blootleggen is eng. Het vraagt vertrouwen. En begrip. Begrip wat overdag vaak ontbreekt, is in de nacht soms wel te vinden. Niet alleen voor een ander, maar vooral ook voor jouzelf. Kun jij je eigen verlangen accepteren? Jouw morbide, extreme, perverse of ranzige fantasie? De fantasie die jou doet ervaren dat je echt helemaal jezelf bent en leeft, in plaats van wordt geleefd. De fantasie waarvan je terdege bewust bent dat deze niet geaccepteerd zal worden door de boze buitenwereld. De fantasie waarvan je ouders misschien al in je jonge kinderjaren je hebben meegegeven weerzinwekkend te vinden en af te wijzen. Het kleine stemmetje in je hoofd, wat jou je schuldig doet voelen over de gevoelens die je hebt.

Durf jij te voelen wat je verlangt? Durf jij te zijn wie je bent?

De confrontatie

Vergis je niet, ik sta slechts aan de andere van deze fantasie, namelijk de kant van de realiteit. Maar ook ik heb een periode gehad van fantaseren en verlangen. De stap van fantasie naar werkelijkheid heeft mij veranderd, heeft mijn situatie veranderd. Ik ben niet geworden zoals ik ben opgevoed. De normen en waarden zijn echt wel een beetje anders geworden dan dat ik ze van huis uit heb meegekregen. Toch heb ik in de spiegel naar mijzelf moeten kijken om te kunnen accepteren wie ik ben en om te kunnen doen wat ik nu doe. Ik ben gewoon een stronteigenwijs stuk vreten die ontzettend veel plezier heeft in het sarren van mensen. Dat is niet echt een leuke eigenschap, maar het maakt mij een uitstekende domina.

En dan jij, aan de andere kant van de internetverbinding of telefoonlijn. Zoekend naar bevrediging voor jouw ultieme fantasie, durf jij naar jezelf te kijken? Durf jij de confrontatie met jezelf aan? Of blijft het slechts een droom die in jouw nachtelijke uren bestaat? Want begrijp me goed, het valt niet mee de consequenties te dragen van het realiseren van je droom. De werkelijkheid gaat er echt anders door uit zien. Je weet alleen niet hoe. Misschien valt het mee. Misschien valt het tegen. Naar welke kant zal de weegschaal doorslaan?

De eeuwige zoektocht

Vaak genoeg nodig ik zo’n smachtend en aarzelend slaafje uit. “Kom anders eens een keertje langs. Je mag kiezen; koffie of klappen. Allebei mag ook…” In al die jaren is het aantal onderdanige heren, wat mij ooit heeft opgezocht slechts op een hand te tellen. Er zijn slaven die hun droom koesteren als hun belangrijkste bezit en jarenlang spelen met de fantasie deze ooit in vervulling te brengen.

Zolang jij niet in de spiegel durft te kijken naar je zelf, zolang je niet de stap durft te zetten naar de realiteit, zul jij niet verder komen dan fantaseren over een beleving die je nooit gaat meemaken. Maar misschien hoeft dat ook niet voor jou en is dit genoeg. Misschien haal jij al voldoende bevrediging uit het fantaseren zelf. Dat kan natuurlijk ook. Als jij graag aan de andere veilige kant wilt blijven, vind ik dat helemaal prima.

Ik voer mijn ultieme fantasie (snode plannetjes) uit en vanuit de positie van de werkelijkheid en maak je graag deelgenoot van mijn wereld. Je mag met mij bellen en cammen. En als je een heel lief onderdanig slaafje bent, dan nodig ik je uit voor koffie of klappen. Maar je hoeft niet te komen als je niet durft…